Aardappelen, uien, kool en….kerstbomen

 

Ja u leest het goed: we beschikken sinds kort ook over kerstbomen. Ze staan, helemaal aan het eind van tuinencomplex De Punt, op vierkante meters grond, die ongeschikt zijn voor groenteteelt. Dat komt door de hoog opgeschoten loofbomen bij de buren, die hun schaduw over drie tuinen werpen. Niemand gaat betalen voor een donkere tuin, het gaat hier dus om onbruikbare en dus niet-verhuurbare tuinen.

Onze tuincommissaris Dick van Garderen bedacht, dat op die grond dennetjes het nog wel zouden kunnen doen en dat ze in de maand december, voor leden die dat willen, als kerstboompjes kunnen worden gehuurd. Gedacht wordt aan € 15,00 tot € 20,00, afhankelijk van het formaat. Het is de bedoeling dat de kerstboompjes na gebruik, weer in de grond worden gezet en dat de huurders de boompjes vervolgens netjes verzorgen. We zullen de verhuurcondities tegen het eind van het jaar nog wat preciezer uitwerken.

Zoals op de foto waarop Dick tussen de boompjes gehurkt zit, is te zien, staan achter hem wat hoger opgeschoten dennen. Dat zijn exemplaren die Dick bij elkaar heeft gesprokkeld op de depots voor afvalgroen, zoals die door heel Leusden staan. Na de feestdagen in december dumpen veel mensen hun kerstboom in zo'n depot. De gemeente gebruikt het groen om er compost van te maken. Door Dick's actie is een flink aantal kerstbomen dit oneervolle lot bespaard gebleven.

De kleinste dennetjes –  zie de foto –  heeft Dick voor een zacht prijsje op de kop getikt. Ze moeten nog wel wat groeien, maar mocht iemand behoefte hebben aan een klein kerstboompje, dan is dat te regelen. Dennenbomen hebben graag veel zonlicht, maar ze gedijen redelijk in de schaduw, weet Dick. Uiteraard zou het voor de VVCL beter zijn als er niet zoveel schaduw zou liggen op die plek op De Punt, want we lopen nu natuurlijk flink wat huurinkomsten mis. Een oplossing zou zijn dat de daar staande hoge bomen flink worden gesnoeid, of gekapt. De eigenaar van de grond heeft echter laten weten voor geen van beide opties iets te voelen.

Maar oké, de verhuur van de kerstboompjes kan het verlies aan huurinkomsten enigszins beperken. Handige knaap, die Dick van Garderen.

 

2017 vvcl kerstbomen 01   2017 vvcl kerstbomen 02 

 

 

(tekst: Chris Spönhoff; foto's: Bianca Kamlag)

Scheppen, schoffelen, bijpraten en lachen bij een hapje/drankje

Gigantische hoeveelheden onkruid waren dat weer, afgelopen zaterdag 17 september. Ongeveer twintig deelnemers aan Doe-dag hebben op het tuinencomplex De Punt en De Valeriaan, lopen schrapen, scheppen en sjouwen. In enkele maanden groeit dat groene gespuis, waartegen wij in onze tuinen vechten, lekker ongeremd door langs de paden en de grenzen van het tuinencomplex. Het moet daar weg, want dat spul groeit en bloeit en zorgt in samenwerking met de wind voor ongewenste nakomelingen in...juist ja, in onze tuinen, ook in die van u, die zich niet voor deze Doe-dag hebt opgegeven. Dat u het maar weet.

Een klein maar dapper leger waren we, in gevecht tegen de taaie indringers die zich graag vastklampen aan tegels en hekken, zodat spierkracht moet worden ingezet, om het spul met wortel en tak te verwijderen. Menig hoofd kleurde driftig rood. Maar gelukkig was er koffiepauze, mét cake. Met superieure cake, want thuis gebakken.

Gesterkt door deze oppepper ging het weer verder. Even een tegelvloertje leggen voor onze aanhangwagen. Op De Punt moesten de bergen onkruid op de nieuwe aanhangwagen (de vorige is gestolen) naar het groendepot van de gemeente worden afgevoerd. Op De Valeriaan hebben ze een interne opslagplaats voor onkruid, de bofkonten.

Om een uur of twaalf brak de zon door en de gezelligheid los. Een bordje hartige nasi met toebehoren, een biertje, wijntje of fris als beloning. Voldaan blikten we terug op gedane arbeid. Onze complexen zijn weer opgeschoond en de vriendschapsbanden aangehaald. Tot volgend jaar!

 

Meer foto's 

      

Dijk van een luifel bewijst zijn dienst op Doedag

Sinds een paar weken siert een forse overkapping, het aan ons clubhuis op De Punt grenzende terras. Die luifel is een lang gewenste voorziening. De Algemene Ledenvergadering van afgelopen februari, stemde unaniem voor aanleg van dit comfort verhogende onderdeel. De luifel is tegen een vriendelijke prijs gerealiseerd door Jan Dirk van Garderen, een zoon van Dick, tuincommissaris op De Punt.

Jan Dirk, die een bouwonderneming runt, heeft de luifel in recordtijd neergezet. De dragende palen werden groen geschilderd door Agnes, Dick's vrouw. Langs de palen zijn, geheel in stijl, twee sierlijke, paarse Clematissen neergezet.

Dat de luifel een uitkomst is, bleek afgelopen zaterdag 23 april, tijdens de Doedag. De deelnemers aan dit tweejaarlijkse evenement, konden met minimale last van de elementen van hun koffie genieten. Het luifeldak is transparant en zorgt voor een aangename verstrooiing van het zonlicht. Als het regent blijf je droog bij het afhalen van planten. De luifel is het slot van de ingrijpende verbouwing van afgelopen maanden waarin het clubhuis in een comfortabele verblijfsruimte werd veranderd.

2016 luifel 08   2016 doedag 05   2016 doedag 06

 

Foto's: Bianca Kamlag en Agnes van Garderen

Buiten huilt de noordenwind, binnen is het knus met taart en choco

Leuk zo'n feestje, maar het was wel ijskoud afgelopen zaterdag 5 maart. Op deze dag werd het VVCL-clubhuis op tuinencomplex De Punt officieel geopend. Sake Jager, voorzitter van de VVCL, sprak zijn bewondering uit voor het vakbekwame resultaat. Bijna de hele renovatie is door vrijwilligershanden uitgevoerd. De voorzitter zei te hopen dat in dit prachtig opgeknapte clubhuis, bezoekers een kopje koffie kan worden aangeboden.

Vervolgens kon iedereen naar binnen om de complete metamorfose in ogenschouw te nemen en om daar iets lekkers bij te drinken en te eten.

Het clubhuis is binnen een half jaar voor ruim € 5000,00 rigoureus vertimmerd. Die totale renovatie heeft de vroegere koude en sombere accommodatie, in een lichte, warme en vooral toegankelijke ruimte veranderd. Waar het vroeger dringen was, kun je nu vrijelijk door de winkel lopen. Het assortiment is zo veel beter te bekijken. Het was hier in het verleden altijd donker en daardoor wat beklemmend. Door de lichtdoorlatende dakbedekking zijn alle donkere hoeken verleden tijd. De VVCL-ers die hun handen hebben laten wapperen om deze klus geklaard te krijgen zijn: Dick van Garderen en zijn vrouw Agnes en de mensen die de winkel runnen: Paul van Wegen en Marinus Buis. Frans van Rooijen, net afgetreden als penningmeester, haalde bijna € 2000,00 subsidie binnen. Frans blijft na zijn aftreden betrokken bij de winkelverkoop op zaterdag.

2016 opening clubhuis de punt   03

Omdat het feest was zaterdag, kregen alle bezoekers een bekertje warme chocola en naar keuze rabarbertaart (van zelf gekweekte rabarber) of een chocoladebrownie. Kennelijk heeft het gure weer veel bezoekers thuis gehouden, maar naarmate de dag vorderde, kwamen steeds meer leden een kijkje nemen. De dames van de catering, Machteld Beek (penningmeester van de VVCL), Agnes van Garderen en Annet Tiggelman raakten bijna helemaal door de eigen gebakken taarten en warme dranken heen.

Opgewekte conversaties of niet, de winkelactiviteiten gingen gewoon door. Zakken met pootaardappelen, dozen met bestelde zaden en transacties voor kruiwagens mest, werden vlotjes afgehandeld. En waarom ook niet: op zaterdag doen wij onze noodzakelijke inkopen ten behoeve van groeiende en bloeiende gewassen, dat was zo en dat blijft zo, maar het kan nu wel in de knusse sfeer van een opgeruimde en warme huiskamer, met een kopje koffie.

Voor een fotoimpressie: Foto's opening clubhuis

2016 opening clubhuis de punt   05

 

2016 opening clubhuis de punt   162016 opening clubhuis de punt   17

2016 opening clubhuis de punt   08 2016 opening clubhuis de punt   09

 

 

Kost tijd, veel tijd

2015 klok 300Als ik mij van mijn dagelijkse taken kan losmaken, dan roep ik optimistisch, dat ik “een uurtje” weg ben. Een uurtje op de volkstuin. Wat blijkt: aan een uur in die tuin heb je vrijwel niets. Het gebrek aan tijd is denk ik, het grootste probleem voor een volkstuinder. Ik weet niet hoe het u vergaat, maar als ik bij mijn tuin aankom, kan ik mij nooit direct op concrete taken storten, zoals zaaien, spitten, noem maar op. Ik neem me wel altijd voor om iets te presteren. Zodat je bij terugkeer naar huis kunt zeggen: zo, dat hebben we nou eens goed aangepakt...
Nee, als ik in deze warme en groeizame dagen op mijn tuin arriveer, dan houd ik eerst even een inspectierondje. Kijk eens aan, die slakroppen hebben er zin in! Die bonenplantjes schieten gewoon omhoog. Hé we hebben weer een courgette! Wat groeien die maisplanten hard!
Een volkstuin is natuurlijk helemaal niet alleen een voedselfabriek. Zo'n tuin ziet er ook leuk uit. Kortom, het eerste halve uur gaat bij mij op aan puur visueel genieten. Daarna komen pas de serieuze handelingen als schoffelen, spitten en niet te vergeten, de plaaggeesten verwijderen die zich en masse op je tuin plegen te storten. Slakken, om maar een grote ergernis te noemen. Ja, ik weet van die korrels. Maar helpen die wel? Ik heb het idee dat slakken met die groene korreltjes gaan spelen zodra de zon onder gaat.
Dus dat uurtje tuinieren loopt bij mij vaak uit. Kom ik thuis dan vraagt mijn vrouw wat ik allemaal toch wel heb gedaan in die tuin. Want als je uren weg bent dan moet er wel iets groots zijn verricht. Tja wat heb ik toch allemaal gedaan in mijn tuin? Nou, geschoffeld, gezaaid, onkruid uit de grond getrokken en niet te vergeten: ik heb eetbare producten geoogst.
Maar kost dat zoveel tijd?
Ja sorry hoor, daar gaat veel tijd in zitten. Dat ook bijpraten met andere volkstuinders deel uitmaakt van bezig zijn in zo'n tuin, laat ik even onvermeld en ook van dat visueel genieten, want daar begrijpen ze thuis toch niets van.

Chris Sponhoff
31 augustus 2015

Het was hoog tijd voor een opknapbeurt. Het dak was totaal verouderd en begon te lekken. Vooral in het voorjaar was het altijd een koude, vochtige accommodatie. Je kwam er eigenlijk alleen voor zaden, planten, mest, potgrond etc. en dan weer gauw weg wezen, want gezellig... nee dus. Maar binnenkort hebben we een echt comfortabel clubhuis, waar allerlei clubactiviteiten in kunnen worden gehouden. Al het werk wordt door eigen mensen uitgevoerd.

Het clubhuis is in 1997 als bouwpakket door het bedrijf Vekam Harkema Houtbouw aan onze vereniging geleverd voor fl.14.710,00. Handige clubleden hebben de accommodatie destijds opgebouwd.

 

Renovatie

verbouwing clubhuis 07

 

We hadden vorig jaar als een keer de buitenkant van een likje verf voorzien. Toen zag het er al een stuk beter uit.

Het nieuwe dak van kunststof golfplaten is voor een deel licht doorlatend en dat haalt het interieur van het gebouw uit de duisternis. Het aanbrengen van de golfplaten – specialistisch werk – is tegen nul kosten gedaan door een zoon van Dick van Garderen en Dick zelf, onze tuincommissaris.Kort geleden is het dak aangepakt. De oude dakbedekking bestond uit vezelcementplaten. Die hebben hun best gedaan, maar ze begonnen de strijd tegen de elementen te 

verliezen. Op sommige plekken begon het dak al te lekken. Het vezelcement bevatte gelukkig geen asbest, anders had de sloop van het dak niet in eigen beheer kunnen worden uitgevoerd, maar zouden de bekende mannen in witte pakken en gasmaskers eraan te pas zijn gekomen.

Behalve bouwtechnische maatregelen, wordt ook de indeling van het gebouw aangepast. Dat moet tot een aangenamer verblijf leiden. Niet alleen binnen wordt het leuker. Aan de voorkant krijgt het gebouw een forse luifel, die voor meer comfort op het terras zorgt bij slecht weer of voor schaduw bij sterke zonneschijn.

 

Vorstvrij

verbouwing clubhuis 09

De binnenkant wordt met isolatiemateriaal beter tegen kou en vocht bestand gemaakt en wel zodanig, dat straks bij welk onaangenaam weertype ook, allerlei clubactiviteiten mogelijk worden. Een gaskachel was er al. Maar er komt nu ook elektriciteit, dankzij een stroomgenerator (zie foto links: Dick met de generator). Het bestuur en de tuincommissie kunnen hier voortaan 's avonds bij elkaar komen, want het licht kan aan en de inzet van apparatuur wordt mogelijk. De jaarlijkse algemene leden vergadering kan niet in het gefacelifte clubhuis worden gehouden, omdat het daarvoor niet ruim genoeg is.


Een clubhuis dat tegen kou is bestand, is om meer redenen belangrijk. Paul van Wegen, die de winkel beheert, herinnert aan het voorjaar, een paar jaar geleden, toen het plotseling hard ging vriezen. Binnen daalde de temperatuur ook onder nul, omdat de oorspronkelijke dunne houten wanden bepaald niet vorstbestendig bleken te zijn. Voor sommige planten en voor pootaardappelen is vrieskou fataal. Binnenkort zijn deze zorgen verleden tijd, door alle isolerende maatregelen.

De renovatie van het clubgebouw is een uitvloeisel van de beslissing van de algemene leden vergadering van februari dit jaar.

De leden die zich dezer dagen het meest inzetten voor de renovatie van het gebouw zijn Dick van Garderen, Paul van Wegen en Marinus Buis. Dick's vrouw Agnes zorgt voor koffie en houdt daarmee het arbeidstempo op peil.

 

Chris Spönhoff, 27 september 2015

 

verbouwing clubhuis 16

Het ziet er al mooi uit (Dick en Paul).

PS Meer foto's? Ga naar: Foto's/2015 - Verbouwing clubhuis

 

 

Twee giganten in tuin op de Punt

Je kunt ze niet missen als je tuiniert op het zuidelijke deel van De Punt, want het zijn in het oog springende giganten. Ze kunnen zelfs nog ietsje in omvang toenemen, vertelt hun eigenaar, de heer Haidar. In zijn tuin liggen die twee reusachtige pompoenen.

Het zijn inderdaad knotsen van pompoenen, maar, relativeert de heer Haidar, er worden in Nederland of elders op de wereld, soms nog grotere gekweekt. Google maar eens naar 'giant pumpkins' en je zult zien dat er, zeker in Amerika, manshoge exemplaren bestaan. Maar hier op De Punt zijn dit dit heel zeker kampioenen, wat de afmetingen betreft. De heer Haidar hoort de hele dag allerlei uitroepen van verbazing, door mensen die langs zijn tuin lopen. 'Je hebt straks een vrachtwagen nodig', wordt vaak geroepen. Hij is er niet erg van onder de indruk, hij zal wel zien hoe hij deze oogst te zijner tijd huiswaarts krijgt.

De pompoenen zijn welkome eetbare producten vertelt Haidar. Je kunt er soep van maken, maar dat is niet zijn favoriete recept. Lekkerder is pompoen als onderdeel van een soort ratatouille. Uitje fruiten in olijfolie, wat knoflook erbij en dan met paprika, aubergine – om maar wat te noemen – en wat bijpassende kruiden een smakelijk gerecht maken. Vooral kinderen, weet hij uit ervaring, zijn er dol op. Er zijn nog talloze andere recepten met pompoen, zie de tips op internet.
Mooi is, dat pompoen gezond voedsel is, vol met vitaminen en mineralen.
Hebt u lekkere recepten met pompoen, stuur ze dan naar de website van onze volkstuinvereniging.

Chris Sponhoff
30 augustus 2015

Taai gevecht in de regen tegen het onwelkome groenimg 1873

Met onvoorstelbare groeikracht bleek het onkruid weer bezit genomen te hebben van de randen langs onze tuinencomplexen. Wat wil je, na zo'n uitbundig warme zomer en daarna die overvloedige regen. Vandaar de Doedag, afgelopen zaterdag 5 september.

Op een Doedag komen VVCL-leden in actie voor het algemeen belang. Er wordt van je verwacht dat je nou eens niet alleen de randen van je eigen tuin onkruidvrij maakt maar ook die van het hele complex.
De lijst waarop je kon intekenen hing uitnodigend in ons clubgebouw en er was een oproep geplaatst op onze website. Daarin stond de volgende uitleg over de Doe-dag: “Dat we samen van 9 tot 12 uur allerlei klussen doen op beide volkstuincomplexen met het oog op de naderende winterperiode.”
De Doedag wordt traditioneel afgesloten met een hapje en een drankje. De intekenlijst was niet bepaald overtekend.

Het gezelschap dat zich zaterdagochtend bij Dick van Garderen, onze tuincommissaris, meldde was van bescheiden omvang. Er moest dus hard gewerkt worden, want het onkruid kent zoals gezegd geen pardon. Op en langs de mesthoop op De Punt had zich een waar oerwoud onwelkome gasten gevestigd. Zoals bekend hebben onze tuincomplexen tientallen meters afscheiding waar openbare wegen langs lopen.

De mouwen moesten dus worden opgestroopt. Opgeschoten onkruid blijkt zich niet zonder slag of stoot te laten verwijderen. Met spaden, hakken, schoffels en takkenscharen als bondgenoten, maar eigenlijk vaker nog gewoon met de handen, moesten taaie akkerwindes, kweekgras en al die andere soorten kwelgroen worden bedwongen. Als extra handicap kwam de regen bij tijd en wijle met bakken naar beneden.
Maar binnen drie uur bleken spier- en wilskracht het toch gewonnen te hebben van het taaie groen en de weerspannige elementen. Er was een oogst van tientallen kilo's onwelkom groen. Dick van Garderen voerde het met een aanhangwagen af naar de gemeentelijke groenstort. Opgeruimd staat netjes.

De beloning voor al deze inzet mocht er zijn. Met Agnes van Garderen als spil, werden de zwoegers getrakteerd op een culinair onthaal. Pompoensoep, hartige taart, verfijnde tomaat/tonijnhapjes en fruitige taart. Een glaasje wijn of sap completeerde deze verwennerij. Al deze lekkernijen kwamen uit eigen tuin en de keukens van VVCL-leden. Afgezien van deze genietingen was het aanhalen van de banden of kennis maken met mede-tuinders evenzo goed een mooi bijproduct van deze tweede Doedag in 2015.

Chris Sponhoff
6 september 2015

 

 


 

21 juni 2015

 


Het is best een mooi idee hoor, je overtollige tuinproducten schenken aan je medemens, die door omstandigheden geen boodschappen kan doen.

Een feit is dat we natuurlijk veel meer kweken op onze vierkante meters dan we zelf op kunnen eten.

Maar het is ook zo, dat ik eigenlijk al jaren voor voedselbank speel, maar dan voor familie, buren, kennissen. Ik ga echt niet al die aardappelen, andijvie, boontjes en spinazie zelf naar binnen werken. Bewaren in de vriezer vind ik geen optie, het smaakt gewoon niet.
Mijn vrienden en familieleden zijn meestal wel in staat om zelf groene producten te kopen. Maar wat wij kweken in onze tuinen is natuurlijk kakelvers, daar kan geen supermarkt tegenop.
Desondanks blijft er genoeg over, dus af en toe een kropje sla of andijvie of noem maar op voor de Voedselbank, prima hoor.

Wat me tegenstaat is die totale anonimiteit rond dat weggeven aan de Voedselbank. Je legt je courgettes in die bak bij ons clubhuisje en dat is het dan, graag gedaan, toedeloe.
Als ik mijn buren verras met een bakje zelf geplukte aardbeien, krijg ik doorgaans een stralende lach en een praatje terug. Drop je je tuinproduct in die bak, dan is dat een soort stilzwijgende transactie tussen kweker en klant van de Voedselbank.

Wie zijn die klanten? Ik zou wel eens willen weten hoe ze reageren op wat ze aangeboden krijgen.
Vinden ze een zelf gekweekte bloemkool wel lekker? Gruwen ze niet van slakjes, wurmpjes in de andijvie? Liggen die door ons weggegeven groenten tussen de overtollige komkommers van supermarkten? Welke groenten vinden de klanten van de Voedselbank lekker? Zijn er ook klanten voor de Voedselbank die uit verre buitenlanden komen en houden die van groenten die wij normaliter niet kweken? Als ik dat wist zou ik misschien een Voedselbank-bedje kunnen aanleggen, waarom niet? Ik heb wel eens een bedje postelein opgezet voor een kennis die dol is op deze groente, terwijl ik er niets aan vind.

 

En dan nog wat: de mensen die van mij al jaren wat aangeboden krijgen, komen soms in mijn tuin kijken. Ze willen graag zien waar dat spul vandaan komt en hoe je via zaadjes boerenkool krijgt, een compleet wonder eigenlijk.
En nog wat: soms komen mijn familieleden helpen spitten in het voorjaar. Ze komen iets doen voor wat ze krijgen. Dat is best meegenomen en wel zo gezellig.
De afnemer van je tuinproduct heeft een gezicht en een stem, dat maakt weggeven veel leuker.

Dus om kort te gaan, ik zou best zo'n klant van de Voedselbank willen zien langskomen. Niet allemaal tegelijk graag. Want de charme van onze tuintjes is natuurlijk dat we daar in afzondering van de drukke maatschappij kunnen doen wat we leuk vinden: samen met de natuur lekkere dingen kweken.

Chris Spönhoff
21 juni 2015

 

   
© VVCL